บทที่ 40

เขาใช้เวลาอย่างเชื่องช้า ไม่รีบร้อน สงบนิ่งและไม่แยแส ราวกับว่าเขามีเวลาเหลือเฟือทั้งชีวิต

สายตาของผมอดไม่ได้ที่จะไล่มองตามกรอบกรามคมสัน คิ้วที่เลิกขึ้น ริมฝีปากอวบอิ่มสมบูรณ์แบบ และจมูกที่โด่งเป็นสันราวกับรูปสลักของเขา

สายตาของผมเลื่อนไปที่ท่อนแขนใหญ่ซึ่งรัดตึงอยู่ใต้แขนเสื้อราวกับเป็นผิวหนังชั้น...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ